Dag 21 Donderdag 7 september 2017 Oakland – San Francisco

Ja, ja sinds lange tijd geleden dan toch echt de wekker af horen gaan. Om zeven uur uur in de ochtend worden we gewekt door dat ding. Vroeg op, want van pakken en opruimen is gisterenavond niet veel gekomen en we moeten echt voor half 11 de camper ingeleverd hebben (schoon gemaakt en wel).

Het verkeer naar Roadbear was stroperig en we komen er met moeite door heen. Net op tijd arriveen we dan ook bij de verhuurder. Dit is wel een dingetje, want te laat inleveren betekent een dag extra huur betalen, en die prijzen zijn niet mis. Om 20 mijl (= ongeveer 25 km) voor inlevering af te tanken blijkt trouwens ook niet handig te zijn. Ze zien dat de tank niet volledig is afgetankt en ons propaan staat ook op halfvol. Dat wordt $95 bijbetalen. (duur leermomentje).  Meevaller was dat we als compensatie voor de defecte airco $136 kregen. De camper is voor de rest schadevrij ingeleverd met een dikke pluim voor Peter. We worden met een taxi naar ons hotel gebracht in San Francisco. De indische chauffeur was een grappige man, en deed ons denken aan Ali Osram.  Onze kids snappen nu denk ik gelijk wat we bedoelen. Dit was een radioprogramma waarbij een nederlander zich voordeed als Ali Osram en dan mensen belden met de meest bizarre vragen. Dit luisterden we altijd in de auto tijdens onze vakanties met de kids.

In de avond hebben we shrimp gegeten bij Bubba Gump (van de film Forrest Gump). Daarna zijn we met de boot naar Alcatraz gegaan.

Alcatraz is een eiland in de baai van San Francisco, waar tot 1963 de zwaarste criminelen (zoals Al Capone) opgesloten zaten. Door de afstand tot de wal, het koude water en de stroming in de baai wordt beweerd dat er nooit iemand levend van het eiland ontsnapt is. Of dat waar is, weten we niet, want van de drie boeven die het lukte om uit hun cel te ontsnappen, is nooit meer iets vernomen.

We krijgen een toer door het gevangenisdeel van Alcatraz met koptelefoon in het Nederlands. De Amerikanen hebben er weer werk van gemaakt met veel geluidsanimaties van holle voetstappen, dichtknallende deuren en roepende gevangenen. Heel spannend en indrukwekkend, kippenvel. Typisch vonden we dat alle rechten van de gevangen eerst verdiend moesten worden door goed gedrag. Zelf voor luchten of gebruike van de bibliotheek. Anders zat je alleen in je cel van 2 bij 3 meter.

’s Avond brengt de broer van Ali Osram ons naar ons hotel, waar we moe, maar voldaan neerploffen en de opgedane indrukken verwerken.